Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

Avengers Confidential: Black Widow and Punisher Review



Με πολύ κέφι και χαρά έκατσα να παρακολουθήσω την animated ταινία Avengers Confidential: Black Widow and Punisher…Την είχα βάλει στο μάτι καιρό, και ανυπομονούσα να την απολαύσω! Το μόνο που ήξερα για τους συντελεστές της ταινίας ήταν ότι έχει γραφτεί από τη Marjorie Liu και αυτό μου έφτανε και μου περίσσευε…
Πρέπει να σας ενημερώσω ότι έχω ένα βίτσιο όταν βλέπω μια ταινία για πρώτη φορά… Πάντα, μα πάντα, μα πάντα, μετακινώ τον κέρσορα της ταινίας στο μισάωρο και παίρνω μια τζούρα στα γρήγορα, σαν ματάκιας απ’ τη κλειδαρότρυπα! Το όλο σκηνικό κρατάει δευτερόλεπτα, καθώς πατάω το stop αμέσως, αλλά η αδρεναλίνη μου ανεβαίνει κατακόρυφα! Και μετά απ’ αυτή την εκ βαθέων εξομολόγηση στα πιο σκοτεινά μου βίτσια, ας γυρίσουμε σε safe mode…
Αφού έκανα κι αυτή φορά τον ψυχαναγκασμό μου, βρέθηκα να χαζεύω τη Black Widow να μιλάει με ναζιάρικη φωνή, να μικροδείχνει κάπως, και τα βυζιά της να είναι έτοιμα να εκραγούν!!! (Δεν φταίω εγώ, καλύπτουν τα ¾ της οθόνης!) Σε κλάσματα δευτερολέπτου, παρατήρησα και σ’ άλλους χαρακτήρες τεράστια μάτια και στόματα, χαζές φωνές και γκριμάτσες, και μια γνώριμη αισθητική που κάνει μπαμ από χιλιόμετρα…


Πάτησα το stop με τρόμο, και είπα στον εαυτό μου: «Θεέ μου, αυτό το πράγμα φωνάζει anime με όλη του τη δύναμη!» Καπάκι με έπιασε το παράπονο: «Γιατί χαζέ Αμερικάνε θες να το κάνεις anime;» Με βαριά καρδιά πατάω το play και παρακαλάω τη Παναγιά Κανάλα, να βλέπεται η ταινία… (Παρατηρήσατε τι rollercoaster συναισθημάτων έχω ζήσει μέχρι στιγμής; Έχει κι άλλο παρακάτω…)
Με ανακούφιση βλέπω στα credits στην αρχή κάποια γιαπωνέζικα ονόματα. Τελικά όλα τα ονόματα ήταν γιαπωνέζικα κι αυτό με καθησύχασε κάπως γιατί προφανώς κανείς δεν ξέρει το animeκαλύτερα από εκείνους. Με τη πρώτη ματιά που ρίχνω στη Black Widow δεν πείθομαι. Δεν μου έκανε για ψυχρή δολοφόνο με πολλά χρόνια εμπειρίας στη μάχη και σκοτεινό παρελθόν. Πιο πολύ για μαζορέτα που ξέρει kung fu… 
Σημείωση προς τον Ιάπωνα φίλο που ασχολήθηκε με τη Black Widow: Οι αδίστακτες και πετυχημένες γυναίκες σ’ αυτή τη μεριά του κόσμου δεν μιλάνε λες και έχουν υποστεί λοβοτομή, ούτε ζητωκραυγάζουν για οτιδήποτε προφανές ή για κάποια σκοτεινή σκέψη τους… «Γιούπι, ένα αυτοκίνητο!!!!» «Γιούπι, τους μισώ αυτούς τους δολοφόνους!!!»
Και λίγα λόγια για τον Punisher τώρα… Τι γέλιο ήταν αυτό που έριξα! Τι μουτσούνα Θεέ μου! Χμμμ, μου φαίνεται σαν μειονέκτημα να σκάει ο φόβος κι ο τρόμος του Marvel Universe στην οθόνη και να κατουριέσαι πάνω σου απ’ τα γέλια και όχι απ’ τον φόβο σου… Σημείωση προς τον Ιάπωνα φίλο που σχεδίασε τον Punisher: O Frank Castle όταν αφήνει γένια, ΑΦΗΝΕΙ ΓΕΝΙΑ!!! Οι καυκάσιοι άνδρες με μελαχρινά χαρακτηριστικά είναι συνήθως μες στη τρίχα και το ξυραφάκι σκαλώνει στη μούρη τους… Γιατί το μούσι στο πηγούνι του Punisher να μοιάζει με σκόρπια διαδήλωση του ΚΚΕ;
Ας περάσουμε τώρα γρήγορα-γρήγορα στην υπόθεση της ταινίας. Είστε ακόμη εδώ; Ωραία! Χωρίς πολλά spoilers και περιττά λόγια η υπόθεση έχει ως εξής: Η τρομοκρατική οργάνωση Leviathan έχει κλέψει από τη SHIELD πλήθος μυστικών που αφορούν τη τεχνολογία όπλων, και όχι μόνο, και ο Director Fury αποφασίζει να στείλει στο στόμα του λύκου τον Punisher και τη Black Widow για να ερευνήσουν το πώς και να τους σταματήσουν. Ένα πρόσωπο-έκπληξη όμως απ’ το παρελθόν της Black Widow θα αναδυθεί απ’ αυτή την ιστορία και θα κάνει τα πράγματα πιο μπερδεμένα και δυσάρεστα απ’ ότι ήδη είναι. Θα καταφέρει άραγε η Νατάσα Ρομανόφ, να βάλει στην άκρη τα προσωπικά της πάθη, και να συνεργαστεί με επιτυχία με τον δύσκολο Punisher, την ίδια ώρα που δεν μπορεί να εμπιστευτεί τον Nick Fury, και το μέλλον ολόκληρου του κόσμου εξαρτάται απ’ αυτή την επικίνδυνη αποστολή;
Η παρουσία των Avengers περιορίζεται μόνο στο φινάλε της ταινίας, πράγμα λογικό αν σκεφτεί κανείς ότι η ταινία είναι γραμμένη πάνω στη Black Widow και τον Punisher. Θα ήθελα όμως περισσότερο Iron Man και Captain Marvel γιατί ήταν απολαυστικότατοι! Ο Thor ήταν αδιάφορος και ο Hulk ως συνήθως είχε τη τηλεοπτική γοητεία ενός μονοκύτταρου οργανισμού…
Τολμώ να πω ότι στο τέλος την ευχαριστήθηκα τη ταινία και ότι επιτέλους έβγαζε νόημα η παρουσίαση της Black Widow μ’ αυτόν τον τρόπο. Κατάφερα να δεθώ συναισθηματικά με την ηρωίδα και νοιάστηκα γι’ αυτή για πρώτη φορά στη ζωή μου. Ξέφυγε απ’ αυτό το ψυχρό πρόσωπο που την έχουμε συνηθίσει τόσα χρόνια, και παρόλα αυτά κατάφερε να μας πείσει για την αποτελεσματικότητα της σαν Avenger, και αυτή πιστεύω πως είναι η επιτυχία της Marjorie Liu και της ταινίας!
Από μένα θα πάρει ένα ωραιότατο και αξιοπρεπέστατο εξαράκι, που οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο δυνατό της σενάριο και στη διαφορετική και ευχάριστη παρουσίαση της Black Widow που ανέλυσα παραπάνω. Και πάλι καλά Νατάσα μου!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου