Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2014

Ryan Ottley: «Αισθάνομαι χρησιμοποιημένος…»



Και παίζει το μπαγλαμαδάκι από πίσω…  Είναι σχεδόν αξιοθαύμαστο για το τι γκρινιάζει ο καθένας από μας με τη πρώτη ευκαιρία που του δίνεται! Είμαστε 6 δις ψυχούλες πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη, και είμαι σίγουρος πως ο κύριος με τα άσπρα μούσια εκεί πάνω, ακούει 6 δις διαφορετικά παράπονα!
Ο Ryan Ottley, καλλιτέχνης στο Invincible της Image επί 10 χρόνια και βάλε, αποφάσισε ότι είναι καλή ιδέα να κλαφτεί σήμερα στο twitter για τις αδικίες της δουλειάς του και της ζωής γενικότερα… «Κάθε φορά που ζωγραφίζω μια Michonne, την άλλη μέρα είναι στο ebay.» «Νοιώθω χρησιμοποιημένος.»
Τι δράμα! Τι κατάρα Θεέ μου να έχω τόσο ταλέντο! Να εμφανίζομαι σε κομιξάδικο ή συνέδριο και να ποδοπατιούνται οι φύτουλες για ένα σκίτσο μου!
Η απάντηση του  Chris Burnham (Batman Incorporated) είναι στο ίδιο μήκος κύματος: «Αν τα σκίτσα σου πιάνουν μεγαλύτερη τιμή online, τότε χρεώνεις λίγα.»
Όχι ότι είναι δείγμα του ταλέντου σου και της επιτυχίας σου… Α παπαπά! Ποιος χαζός θέλει να ανεβαίνει η αξία των έργων του μετά από λίγο ή αρκετό διάστημα; Και οι δύο δείχνουν να αγνοούν αυτή την υπέροχη εξήγηση και επιλέγουν να τους απασχολεί το ζεστό μπικικίνι στη τσέπη τους (θεμιτό ως ένα βαθμό), και το ποιόν των ανθρώπων που εμπορεύονται τη τέχνη τους. Απ’ τη μια είναι ηθικοί τιτάνες που κρίνουν, ενώ απ’ την άλλη φέρονται μικροαστικά και πεζά όταν παραπονιούνται για το κοινό θέμα των χρημάτων… Ηθικός στο δούναι, πεζός στο λαβείν… Πως στρογγυλεύονται όλα όταν είναι παραδάκι στη μέση, είδατε;
Αν το βλέπεις σαν ταρίφα, ανέβασε την. Δεν θα πει κανείς τίποτα. Και πάλι θα στριμωχνώμαστε σαν ζήτουλες και πέφτουλες πάνω απ’ το τραπεζάκι σου… Στη τελική απαίτησε να μη σκιτσάρεις στα συνέδρια ή μην ξαναπατήσεις τη ποδάρα σου εκεί. Σε ποιον θα λείψεις; Ουδείς αναντικατάστατος. Αν βαρέθηκες το τσίρκο, κάτσε σπίτι σου. Υπάρχουν αμέτρητοι άλλοι εκεί έξω, με μεγαλύτερη όρεξη, που θα σκότωναν για να ήταν στη θέση σου. Δεν σου φταίει κανείς αν εσύ νοιώθεις φώκια σε θαλάσσιο πάρκο που πληρώνεται για τα κόλπα της με ψάρια. Ψάξου μέσα σου πρώτα.
Είναι αφελές να γκρινιάζεις δημόσια για τη δουλειά σου, και να νομίζεις ότι δεν θα υπάρχει κάποιο αντίκτυπο σε σένα ή σ’ αυτό που κάνεις. Αν θεωρείς τον εαυτό σου ντίβα, τότε φτιάξε δικούς σου κανόνες, κι αν έχεις και τα @@ ακολούθησε τους κιόλας! Επίσης είναι ξεκαρδιστικό, να είσαι καλολαδωμένο γρανάζι ενός συστήματος και να νομίζεις ότι κάνεις επανάσταση μέσω twitter ή facebook. Φίλε, απ’ τον καναπέ δεν έγινε ποτέ κανείς επαναστάτης ποπολάρος. Χοντροκωλάρος μπορεί… Κι επειδή Comicdom Con is coming, το ξεκαθαρίζω. Προτιμώ να συναντήσω 10 δημιουργούς με ψυχάρα και μεράκι και να το θυμάμαι για μια ζωή, παρά να φάω ώρες στην ουρά για να ρίξω χαιρετούρα στη ντίβα και να μου ρίξει εκείνη μπινελίκι με το τσουβάλι από μέσα της!


2 σχόλια:

  1. Άκυρο άρθρο τελείως. Ο Ότλεϊ λέει ότι με την τιμή που χρεώνει το σκίτσο του, το φτιάχνει καθαρά για τον άνθρωπο που του το ζητά. Θυμόμαστε μήπως μερικοί μερικοί ότι ακριβώς το ίδιο επιχείρημα που χρησιμοποιήσατε ήταν που έκανε το μεγάλο κραχ στη δεκαετία του 90; Τότε που αγοράζανε ο κόσμος κόμικς και δεν τα διάβαζε καν, απλά τα πακετάριζε και τα έβαζε προς πώληση;

    Αυτό ακριβώς δεν γουστάρει ο άνθρωπος, το ότι το σχέδιο που κάνει για κάποιον γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης για χρήμα και μόνο. ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι αν τον πλησίαζαν εταιρίες για commercial artist θα χρέωνε περισσότερα. Γιατί λοιπόν να μη νιώθει used όταν έρχεται ουσιαστικά μία εταιρία και το παίζει παιδάκι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή