Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Τίποτα το Fabulous για τους Killjoys…



Πολλά πράγματα παίζουνε ρόλο όταν αποφασίζω να διαβάσω ένα καινούριο comic. Τα ονόματα των συντελεστών, ο ντόρος που έχει δημιουργηθεί, η εικονογράφηση, και το ένστικτο μου ότι ο συγκεκριμένος τίτλος θα είναι ανεπανάληπτος.
Θυμάμαι ότι στη περσινή Free Comic Book Day είχε γίνει μεγάλος χαμός με το “The True Lives of the Fabulous Killjoys”, το οποίο έγραψε ο Gerard Way (τραγουδιστής των «My Chemical Romance»), και ζωγράφισε η Becky Cloonan. Όλοι μιλάγανε γι’ αυτό το βιβλίο επί μήνες, και είχα στεναχωρηθεί πολύ άσχημα, που δεν είχα πάρει έστω το πρώτο τεύχος στα χέρια μου.
Το πλήρωμα του χρόνου όμως ήρθε, και λίγες μέρες πριν κατάφερα να διαβάσω και τα 6 τεύχη τις μίνι σειράς μονοκοπανιά! Η πρώτη μου εντύπωση απ’ το βιβλίο ήταν: «Μμμ, χρώματα! Τι υπέροχο μπλε, τι πορφυρό κόκκινο, τι λαμπερό κίτρινο! Έτσι θα πρέπει να νοιώθει κάποιος όταν παίρνει LSD…» Αφού λοιπόν κατέβασα αμάσητα τα 3 πρώτα τεύχη, βρέθηκα σε μια ατέρμονη σύγχυση, και ο πρώτος ενθουσιασμός για τις πολύχρωμες, μεθυστικές σελίδες άρχιζε να ξεφτίζει. Ποιοι είναι οι καλοί και ποιοι οι κακοί; Τι έχουν να χωρίσουν; Που κολλάνε τα ρομπότ με τα βαμπίρ και με τα 15χρονα που είναι ντυμένα για συναυλία; Ναι, σίγουρα πρόκειται για μια ιστορία επανάστασης ενάντια σε ένα καταπιεστικό καθεστώς στημένο σε ένα δυστοπικό μέλλον, αλλά πέρα απ’ αυτά δεν ξέρω κάτι άλλο, και αμφιβάλλω αν θα μου πει κάτι νέο ο συγγραφέας.
Είναι κακό σημάδι για ένα βιβλίο, ενώ το έχεις διαβάσει διεξοδικότατα, να πηγαίνεις πάλι πίσω και να τσεκάρεις αν σου χει ξεφύγει κάποια σελίδα. Αυτό ακριβώς έπαθα στο Killjoys και το φύσαγα και δεν κρύωνε… Η πλοκή ήταν αδύναμη, γεμάτη γενικούρες και κενά που χώραγαν ελέφαντες μέσα, ενώ ο συγγραφέας πήδαγε απ’ τη μια ιστορία στην άλλη σαν το παρδαλό κατσίκι! Ήθελε και 3 ιστορίες που διεξάγονταν  την ίδια στιγμή μέσα σε 6 τεύχη τρομάρα του. Επιπλέον, οι διάλογοι ήταν παιδιάστικοι, και οι χαρακτήρες επιφανειακοί. Μα περισσότερο απ’ όλα με χάλασε η αφέλεια μου… Έπεσα στη λούμπα του ντόρου που είχε δημιουργηθεί. Ο κύριος  Way έχει περίπου 900.000 minions στο twitter.Γράφει «Μόλις έκλασα» και παίρνει 624 retweet.Είναι λογικό λοιπόν το βιβλίο του να χαίρει μεγάλης αβάντας.
Και να τι κατάλαβα μετά από 2 προσεχτικές αναγνώσεις του κάθε τεύχους. Σε έναν πόλεμο που έγινε πριν χρόνια, οι παλιοί Killjoyδες (ένα μάτσο πανκιά) έχασαν από την εταιρία-καθεστώς BLI. Απ’ αυτούς επέζησε μόνο ένας και ένα κοριτσάκι-Μεσσίας. Τα χρόνια πέρασαν, το κοριτσάκι έγινε έφηβη και τώρα βολοδέρνει στην έρημο, ψάχνοντας τους νέους  Killjoyδες. (Ένα μάτσο πανκιά, πιο losers και παιδάκια απ’ τους πρώτους Killjoyδες.) Τους βρίσκει, δεν κάνουν καλή παρέα, ενώ εμφανίζεται κι ο Cherri Cola ο παλιός Killjoy. Στη πόλη διαδραματίζονται οι άλλες 2 ιστορίες, του σούπερ δολοφόνου που σιχάθηκε τη ζωή του, τη δουλειά του, ερωτεύτηκε, και τώρα θέλει να χουζουρέυει όλη μέρα στο κρεβάτι του, και η ιστορία του πορνό-ρομπότ που ψάχνει να βρει ρεύμα για την αγάπη του που αργοπεθαίνει. Στο τέλος οι καλοί νικάνε και οι κακοί κατατροπώνονται με έναν μαγικό τρόπο! Ευτυχώς που δεν μας έδειξε κανέναν μονόκερο να βγάζει ουράνιο τόξο απ’ τον κώλο του και να τυφλώνει τους κακούληδες… ΤΙ ΜΑΛΑΚΙΑ ΘΕΕ ΜΟΥ! Τα μυαλά μου πονάνε… Αυτό θα πει βάζω τον από μηχανής Θεό να κάνει όλη τη βρωμοδουλειά και να βγάλει το φίδι απ’ τη τρύπα. Όλα πήγαν κατ’ ευχή γιατί έτσι έπρεπε. Δεν πιστεύω να αγχώθηκε στη χέστρα του όταν το έγραφε γιατί βάζω στοίχημα ότι είχε ξεκινήσει από κει.
Η εικονογράφηση της Becky Cloonan είναι ονειρική, αλλά από μόνη της δεν χρυσώνει το χάπι. Δεν θα κάνω τη χάρη αυτή τη φορά να είμαι επιεικής στο βιβλίο για χάρη της τέχνης. Πολλά συγχαρητήρια στη Cloonan αλλά ως εκεί. Το βιβλίο σαν ιδέα και σαν ιστορία ήταν σκέτη αποτυχία και μεγάλο χάσιμο χρόνου.

Βαθμολογία :  

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου