Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

Με λένε Peter Parker και δεν είμαι καλά!



Φοβερή εντύπωση, μου έκανε η ιστορία που διάβασα στο cbr, στη στήλη Comic Book Legends Revealed, η οποία λέει ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι το sequel  του μνημειώδους Batman: Arkham Asylum του Grant Morrison, θα είχε σαν κεντρικό ήρωα τον Spider-Man!
Πιο συγκεκριμένα, ο Morrison είχε σχεδιάσει στο μυαλό του ένα σενάριο, όπου ο Mysterio θα έκανε ένα πέσιμο και ο Spider-Man θα βρισκόταν σε ένα παράλληλο σύμπαν, στο οποίο η θεία May θα είχε πεθάνει, και ο ίδιος δεν θα είχε παντρευτεί ποτέ. Η ιστορία αυτή όμως δεν γράφτηκε ποτέ και εμείς μείναμε αμανάτι με τις σκέψεις του συγγραφέα…
«Ο Spider-Man αυτού του κόσμου είναι ένας κοκκαλιάρης, ανατριχιαστικός τύπος σε στυλ Ditko, που μένει μόνος του και αποφεύγει τους γείτονες. Η μόνη του χαρά είναι να χοροπηδάει από δω κι από κει και να ρίχνει τα κολλώδη ασπράδια του παντού! Ο Freud θα λάτρευε αυτή την ιστορία όπου ο ανατριχιαστικός αλλά αξιοπρεπής Spider-Man  συναντάει τον ίδιο του τον εαυτό από έναν κόσμο όπου έχει παντρευτεί γυναικάρα και έχει κάνει λεφτά με το τσουβάλι! Η ιστορία θα βασιζόταν σ’ αυτή την ένταση και την τελική λύτρωση του ανατριχιαστικού Spider-Man
Είναι κρίμα που δεν εκδόθηκε ποτέ αυτή η ιστορία, γιατί σίγουρα θα κατασκήνωνα έξω απ’ το κομιξάδικο για να αρπάξω τη πρώτη κόπια! Λατρεύω τον Spider-Man, αλλά πιο πολύ γουστάρω να βλέπω να του συμβαίνουν περίεργα, άσχημα, ανθρώπινα πράγματα. Μαζοχιστικό, το ξέρω! Ο κόσμος πρέπει να το βάλει καλά στο μυαλουδάκι του, ότι η ζωή του Spider-Man, δεν είναι όλο αγάπες και λουλούδια, και όσοι συγγραφείς θέλουν να τον γράψουν, πρέπει να εργάζονται προς αυτή τη κατεύθυνση. Προσωπικά θέλω έναν ακόμα πιο ωμό, ρεαλιστικό, και ανθρώπινο Spider-Man. Με μεγάλη δύναμη έρχεται μεγάλη ευθύνη, αλλά και μεγάλη μοναξιά. Η δύναμη και η εξουσία μπορεί να λειτουργούν ως αφροδισιακό, αλλά ποιος ρωτά τον καημένο τον Spider-Man πως νοιώθει μέσα του; Μπορεί να έχει σκυλοβαρεθεί τη ζωή του. Μπορεί να έχει σιχαθεί τη βρωμόγρια τη θεία του, που δεν λέει να πεθάνει και να του αφήσει κανά σπιτάκι. Κι όλοι αυτοί οι ψυχωτικοί παλιάτσοι που έχουν μαζευτεί γύρω του και του γαμάνε τη ζωή κάθε λίγο και λιγάκι; Γιατί δεν κάνουν πίσω; Τον ρωτάς αν έχει όρεξη να σηκωθεί απ’ το κρεβάτι του και να κάνει περιπολία; Μπορεί να θέλει να τον παίξει 4 φορές και να ξαναπέσει για ύπνο.
Και μην αρχίσω με τα σεξουαλικά των υπέρ-ηρώων τώρα… Γιατί όλοι τους να επιδίδονται σε συνηθισμένο σεξ που υπακούει τους κανόνες; Που είναι ο ήρωας που απολαμβάνει το golden shower ή τη παρέα της κατσικούλας του;
Μιλώντας πάλι από ψυχολογική σκοπιά, ένας άνθρωπος περνά από 1 εκατομμύριο ψυχολογικές κρίσεις και αρρώστιες και έχει να αντιμετωπίσει πολύ πιο μικρά και καθημερινά προβλήματα απ’ αυτά του Spider-Man. Δεν θα ήταν ΑΠΟΛΥΤΑ λογικό ένας υπέρ-ήρωας να έχει πήξει στα ψυχοφάρμακα και να έχει κάνει τρομακτικά πλούσιο τον ψυχολόγο του; Ποιος όμως θέλει να δει τον αγαπημένο του ήρωα με κατάθλιψη; Θα ένιωθες άραγε καλύτερα για σένα ή έχουμε τόσο ανάγκη το πρότυπο του ήρωα που δεν λυγίζει ποτέ, ακόμα κι αν τον χέζει ο Βελζεβούλης στη μάπα; Από πλευράς ρεαλισμού, όλοι οι ήρωες θα πρέπει να πάσχουν από καταθλιψάρα. Το θέμα είναι, εσύ είσαι έτοιμος να δεις τον AMAZING Spider-Man, αξύριστο, με μπυροκοιλιά, και λερωμένο σώβρακο, στον καναπέ, να βλέπει Oprah και να παραγγέλνει telemarketing; Εγώ δεν θα ‘λεγα όχι…

Κάπως έτσι θα έμοιαζε ο creepy Spider-Man

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου