Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014

Grindhouse: Doors open at midnight 1-8 Review



Το γράψιμο είναι δύσκολη υπόθεση… Είτε λέγεσαι Stephen King, είτε Χουβαρδάς, πρέπει να ξοδέψεις πολύ χρόνο, φαιά ουσία, και να βάλεις κι ένα κομμάτι απ’ τη ψυχή σου, προκειμένου το αποτέλεσμα που θα αποτυπωθεί στο χαρτί να είναι ειλικρινές και καλαίσθητο. Φανταστείτε τώρα, τι ταλέντο απαιτείται να παρουσιάσεις στο κοινό θέματα ταμπού όπως σεξ και βία, και να καταφέρνεις να δίνεις ένα ευχάριστο αλλά και σοβαρό δημιούργημα, χωρίς να προκαλέσεις μια θύελλα από δυσάρεστα αισθήματα και αντιδράσεις.
Αυτό ακριβώς κάνει και η Alex de Campi στο Grindhouse: Doors Open at Midnight. Σου σερβίρει 4 ιστορίες ωμού ερωτισμού και βίας κατάμουτρα και της λες κι ευχαριστώ! Δεν κρύβεται πίσω από ωραίες λεξούλες και ευφημισμούς. Λέει τα σύκα, σύκα, και το μουνί, μουνί. Κακά τα ψέματα φίλοι μου, στις περισσότερες ιστορίες που διαβάζω, νιώθω ότι ο συγγραφέας κάτι δεν μου λέει. Κάπου πατάει φρένο προσέχοντας μήπως πει ή υπονοήσει κάτι που ενδέχεται να προσβάλλει κάποιους. Τέτοιο πρόβλημα δεν αντιμετώπισα στο εν λόγω βιβλίο ούτε στιγμή, και χαίρομαι αφάνταστα γι’ αυτό. Χόρτασα σεξ, βία, μπινελίκια, και κωλοκαταστάσεις! Το αξιοθαύμαστο είναι παρόλο που σε φλομώνει στους εξωγήινους, τους δαίμονες, και ότι άλλο κουλό και υπερφυσικό μπορείς να φανταστείς, καταφέρνει τελικά να αντικατοπτρίσει τη πεζή και σκληρή πραγματικότητα με μεγάλη επιτυχία, και μπράβο της! Της βγάζω το καπέλο!
Η κάθε ιστορία αποτελείται από 2 τεύχη και σ’ αυτές έχουμε τη χαρά να συναντήσουμε φονικές εξωγήινες μελισσογκόμενες, λεσβίες κρατούμενες σε διαστημόπλοιο, μια μεσαιωνική νύφη που κάνει κρα για εκδίκηση, και μια συμμορία εφήβων που τα βάζει με έναν αιμοδιψή δαίμονα απ’ το παρελθόν! Δεν ντρέπομαι που το λέω, αλλά πραγματικά δεν χόρταινα αίμα και σπέρμα!!! Ανέβηκα στη ταράτσα και ούρλιαζα σαν λύκος για το 9ο τεύχος αλλά μάταια γιατί δεν υπάρχει.
Και μετά από αυτό το ξεκατίνιασμα της ποταπής, αιμοδιψής , και κρυμμένης καλά φύσης μου, ας μιλήσουμε για τέχνη.  ΚΑΙ οι τέσσερις καλλιτέχνες (Chris Peterson, Simon Fraser, Federica Manfredi, Gary Erskine) βάζουν τρομερή θεατρικότητα στα πάνελ τους, και οι σελίδες είναι τόσο υπέροχες, που κάνουν το ξεκοίλιασμα να φαίνεται σαν νέο ρεύμα ζωγραφικής! Μεταξύ μας δεν θυμάμαι πιο ταιριαστό πάντρεμα σεναρίου-τέχνης…
Δωρεάν συμβουλή: Αν διαβάστε το πρώτο τεύχος και δεν καταλάβετε Χριστό, μην απογοητευτείτε, το ίδιο έπαθα κι εγώ. Δεν είναι λόγος να μην απολαύσετε τα επόμενα τεύχη, επειδή είναι το πιο αδύναμο από πλευράς σεναρίου σε σχέση με τα άλλα. Το κακό είναι ότι εγώ ανέβαλλα για πολύ καιρό την ανάγνωση των επομένων ιστοριών λόγω της κακής εμπειρίας μου με το πρώτο τεύχος! ΜΗΝ τη πατήσετε σαν εμένα. Αν έπρεπε να βάλω τις ιστορίες κατά σειρά προτίμησης η κατάταξη θα ήταν :
1) “Prison Ship Antares”


2) “Flesh Feast of the Devil Doll”



3) “Bride of Blood”


 4) “Bee Vixens from Mars”. 



Σαν σύνολο τα 8 τεύχη μας δίνουν ένα καλοδουλεμένο και ομοιογενές έργο, δείγμα της σκληρής δουλειάς και του ταλέντου όλων των ανθρώπων που εργάστηκαν σ’ αυτό. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που το έβαλα στη «τράπεζα» των βιβλίων που έχω διαβάσει. Πραγματικά κέρδισα απ’ αυτό. Μην ντραπείτε λοιπόν να πείτε γεια στον διεστραμμένο σαδιστή που κρύβεται μέσα σας και πέστε με τα μούτρα σ’ αυτές τις ιστορίες!

Βαθμολογία: 8

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου