Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Starlight 1-2 Review



«Ο τύπος είναι ότι πιο κοντά υπάρχει στον Moebius αυτή τη στιγμή…» είπε ο μαγαζάτορας ξεφυλλίζοντας μια κόπια μπροστά μου. Βλέποντας το εξώφυλλο, συνειδητοποίησα ότι το άλλο όνομα, αυτό που βάζει τα λογάκια, δεν το συμπαθώ και πάρα πολύ… Το δίλλημα μέσα μου τεράστιο. Μου τρέχουν τα σάλια με τη τέχνη του ενός, αλλά εδώ και αρκετό καιρό κρατάω απόσταση ασφαλείας απ’ τα σενάρια του άλλου.
Τελικά το πήρα σπίτι και άρχισα να βυθίζομαι στον κόσμο που δημιούργησαν οι Goran Parlov και Mark Millar.To Starlight διαδραματίζεται σε 2 επίπεδα χωροχρόνου στα πρώτα 2 τεύχη. (Γη- παρόν, Tantalus- παρελθόν.) Κεντρικός χαρακτήρας είναι ο εξηντάρης Duke, ο οποίος 40 χρόνια πριν ήταν διαγαλαξιακός ήρωας, αλλά τώρα στη Γη είναι ένα μεγάλο τίποτα. Η ιστορία κινείται συνεχώς μπρος-πίσω στον χρόνο δίνοντας έμφαση στις τεράστιες αντιθέσεις στη ζωή του Duke.  
Έχοντας καταφέρει να νικήσει ολομόναχος (!) έναν αδίστακτο δικτάτορα σε έναν μακρινό πλανήτη και να λατρεύεται γι’ αυτό σαν θεός, η ζωή φαίνεται απίστευτα πεζή και μελαγχολική πίσω στη Γη, όπου γελοιοποιήθηκε (αφού κανείς δεν πιστεύει την ιστορία του), αναγκάστηκε να αλλάξει δουλειά, αποξενώθηκε απ’ τα παιδιά του, και έχασε την γυναίκα του από την επάρατη νόσο…  Τα πράγματα όμως παίρνουν μια νέα τροπή, καθώς ένα διαστημόπλοιο απ’ τον πλανήτη που έσωσε, προσγειώνεται στην αυλή του, με τον πιλότο του να τον χιλιοπαρακαλάει να γυρίσει πίσω στον Tantalus, και να βοηθήσει τους Τανταλιώτες με μια νέα απειλή που έχει προκύψει.
Το όλο concept θυμίζει αρκετά Flash Gordon. Στα flashbacks του Duke είναι φτυστός ο Flash, ενώ οι ζωή του στη Γη σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς να νοιώθει άραγε ένα συνταξιοδοτημένος διαγαλαξιακός ήρωας. Σκατά νοιώθει, μην το ψάχνετε. Ο Millar χειρίζεται με μεγάλη μαεστρία θέματα όπως εγκατάλειψη, γήρανση, απομυθοποίηση και ένα σωρό άλλες σκοτεινές σκέψεις που απασχολούν το μυαλό μας όσο ωριμάζουμε. Με χαρά ανακάλυψα ότι το σενάριο του είναι λιτό, με μετρημένες λέξεις και χωρίς πολλές φανφάρες που μας έχει συνηθίσει. Κινήθηκε έξυπνα γιατί τα λίγα λόγια και σταράτα ταιριάζουν γάντι με την υπέροχη minimal αλλά και φαντασμαγορική ταυτόχρονα τέχνη του Parlov. Κατάλαβε ότι οι διάλογοι με παπάτζες δεν θα ήταν σε αρμονία με το ειλικρινές καλλιτεχνικό ύφος του συνεργάτη του. Παρατήρησα επίσης και καναδυό αστειάκια πολύ πετυχημένα.
Αν είστε λάτρεις του Flash Gordon ή της επιστημονικής φαντασίας γενικότερα, σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα! Αν σας αρέσουν τα καθαρά panel ή σας λείπει ο Moebius, πάλι σας το προτείνω χωρίς δεύτερη σκέψη! Η σειρά είναι ongoing, εκδίδεται από την Image, και είναι τώρα στο έκτο τεύχος. Μου φαίνεται ότι ο Millar βρήκε το στυλ γραφής που του ταιριάζει, και μακάρι να συνεχίσει έτσι. Όσο για τον Parlov, μη σταματάς να μας πωρώνεις!


Βαθμολογία 9/10



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου