Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

Μοιράσου μαζί μας τη πιο αγαπημένη σου ανάμνηση απ’ το Star Wars franchise. 6 φοβεροί καλεσμένοι μας απαντούν!



Το Star Wars δεν είναι απλά ένα franchise. Είναι φιλοσοφία, έχει γαλουχήσει εκατομμύρια παιδιά ανά τον κόσμο 40 χρόνια τώρα, είναι το Α και το Ω του sci fi σε όλες τις πλατφόρμες έκφρασης του. Είτε πρόκειται για ταινία, είτε για comic, είτε για βιβλίο που κινείται σε sci fi θεματολογία, όλο και κάτι θα έχει «δανειστεί» απ’ το Star Wars. Ξέρω επίσης, ότι πολλοί από σας όταν αναφερόμαστε στο franchise, θεωρείτε χρυσάφι την original τριλογία, και σκουπίδι τη μεταγενέστερη, και δεν θα σας πάω κόντρα πάνω σ’ αυτό. Πιστεύω κι εγώ ότι με τη δημιουργία των νέων ταινιών, ο Lucas κατέστρεψε ότι είχε χτίσει με πολύ κόπο στην αρχική τριλογία, καθοδηγούμενος μάλλον από μια αφύσικη λαιμαργία και ματαιοδοξία.
Αφήνοντας τα παραπάνω στην άκρη, είναι αδιαμφισβήτητο, ότι όποιος έχει παρακολουθήσει τις ταινίες Star Wars, τον έχει σημαδέψει, και τον έχει διαμορφώσει και σαν άνθρωπο σε κάποιο βαθμό. Έχει μπει στο πετσί του και βαθειά στο υποσυνείδητο του. Γι α αυτόν τον λόγο, το Comics in Greece, ζήτησε από τους γκουρού της ελληνικής comics σκηνής, να μας περιγράψουν τις δικές τους εικόνες και αναμνήσεις που έχουν δημιουργηθεί από το Star Wars. Μίλησαν όλοι από καρδιάς, και δεν μπορώ να τους ευχαριστήσω αρκετά για αυτό!


Βασίλης Δημητρούλιας, a.k.a. Piranha, διαχειριστής του group ... χαρτήρωες

Αγαπημένη μου ανάμνηση, απ' τα Star Wars ? Xμ ! Μια μικρή εισαγωγή και απαντάω. Εκ μνήμης. Το 1977, αν και πολύ πιτσιρικάς ακόμη, είχα πέσει ήδη στα πλοκάμια του ιταλικού κινηματογράφου τρόμου και αρνιόμουν πεισματικά να δω οτιδήποτε αμερικάνικο. Οπότε ξεπέρασα επιδεικτικά την πρώτη (χρονολογικά) ταινία της σειράς. Όταν λοιπόν, το 1980, με πιο καθαρό μυαλό (όχι πως παράτησα ποτέ τα λατρεμένα ιταλικά) ακολούθησα την παρέα στο "The Empire Strikes Back", θα ομολογήσω πως εντυπωσιάστηκα. Ήταν η πρώτη μου (ελαφρώς αργοπορημένη, αν και σύντομα είδα και την πρώτη ταινία) επαφή με το πόνημα του κυρίου Lucas (ναι, αυτού, ασχέτως σκηνοθετών) και μια σκηνή μου αποτυπώθηκε περισσότερο από άλλες και με ακολουθεί ως σήμερα. Να η απάντησή μου, λοιπόν. Η σκηνή στον χιονισμένο πλανήτη Hoth, όπου ο Vader έχει αμολήσει τα τεράστια ΑΤ-ΑΤ (κάτι σαν μεταλλικές - επανδρωμένες - γιγαντιαίες μακρυπόδαρες χελώνες, στην όψη) εναντίον των επαναστατών και η μάχη υπήρξε ότι εντυπωσιακότερο είχα δει ως τότε ! Να σημειώσω και τον τρόπο κατατρόπωσης των Walkers (ΑΤ-ΑΤ) από τους επαναστάτες (και) με συρματοτρικλοποδιές (μεταξύ άλλων) ! Αυτά είναι ! ! !

Νικόλας Στεφαδούρος, δημιουργός comics. “OMG Zombie!”, “Memory Lane

Δεν θυμάμαι καν πόσων ετών ήμουν όταν πρωτοαντίκρισα τη μαγεία του Πολέμου των Άστρων στην μικρή οθόνη. Θυμάμαι μόνο το δέος και πόσο με είχε συνεπάρει. Θυμάμαι αμυδρά να κάνουμε πλάκα με τον αδερφό μου ότι μπορούσαμε να νιώσουμε κι εμείς τη Δύναμη και να επιχειρούμε (και καλά) να μετακινήσουμε τα έπιπλα του σπιτιού. Θυμάμαι σχεδόν να βλέπουμε τα έπιπλα να μετακινούνται! Τόσο πολύ είχαμε εντυπωσιαστεί από τον κόσμο που δημιούργησε ο Lucas και τόσο πολύ πιστεύαμε ότι θα μπορούσε να είναι αληθινό, που πραγματικά βλέπαμε ιπτάμενα αντικείμενα, μιλούσαμε σαν τον Yoda και τον Vader και παίζαμε με αόρατα φωτόσπαθα! Φέτος, και ενώ περιμένουμε και οι δύο σαν μικρά παιδιά το καινούριο Star Wars, συνειδητοποιώ ότι η μαγεία αυτών των ταινιών είναι ακριβώς αυτό: δεν σταματάς να πιστεύεις.The Force is strong with us!


By Nicolas Stefadouros!



Αργύρης Σταματόπουλος, αρχισυντάκτης στο http://www.heroes-foraday.com/

Τι να ‘ναι αυτό που κάνει το Star Wars τόσο αξιομνημόνευτο franchise? Μην είναι οι ηθοποιοί? Μην είναι οι μάχες? Μην είναι το sci-fi στοιχείο? Μην είναι ο Yoda? Μην είναι η Carrie Fisher με το μεταλλικό μπικίνι? Προφανώς και είναι όλα αυτά για τους λάτρεις του είδους, καθώς και πολλά άλλα που οι die-hard fans θα μπορούσαν να σας εξιστορούν για ώρες, αλλά εγώ όχι! Για μένα αυτό που έμεινε τόσο iconic από όλη αυτή την ιστορία του George Lucas ήταν το lightsaber, το laser sword, το φωτόσπαθο ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το. Γιατί για μένα, τι να τις κάνεις τις αερομαχίες και τα VFX αν δεν έχεις και καμιά ξιφομαχία με ακροβατικά και νέον φωτάκια!

Η πρώτη μου επαφή με το franchise του πολέμου των άστρων ήταν στο γυμνάσιο, αλλά και τότε θυμόμουν ότι και παλαιότερα στην τηλεόραση, σε ένα από αυτά τα τεμπέλικα ζάπινγκ, είχε πέσει το μάτι μου σε κάποιον χαρακτήρα να χρησιμοποιεί ένα τέτοιο όπλο. Μη με ρωτάτε σε ποια ταινία (προφανώς από την αρχική τριλογία), σε ποια σκηνή ή ποιος χαρακτήρας ήταν. Έχουν περάσει κοντά 20 χρόνια και πλέον η θολή ανάμνηση έχει αντικατασταθεί από την καθαρή εικόνα, εφόσον έχω ξαναδεί τις ταινίες από τότε. Δεν είμαι και τρελός fan για να αρχίσω να αναλύω, αλλά όσον αφορά το lightsaber, αυτό το σύντομο στιγμιότυπο στο μυαλό μου το έδωσε μια ξεχωριστή προτίμηση, και ως memorabilia από τον Πόλεμο των Άστρων, αλλά και ως prop της γενικότερης ποπ κουλτούρας ως geek.

Στον κήπο του σπιτιού μου, όταν έβρισκα ένα ξύλο παρατημένο κάτω -που δεν ήταν ανάγκη να ήταν και ίσιο, αρκεί να είχε την υποψία ότι δεν καμπούριαζε πολύ- τότε το άρχιζα μερικά swings στον αέρα κάνοντας sound effects με το στόμα το χαρακτηριστικό «ββββββββββουμμμ… βββββββββββουμμμ… κζ κζ». Ναι το ξέρω κάθε ίχνος αξιοπρέπειας πήγε στα τάρταρα μετά από αυτό, αλλά για φανταστείτε πως θα ήταν η αγαπημένη μου μονομαχία (και δική σας προφανώς) ανάμεσα στον Luke (με badass περιβολή της προκοπής και όχι τα σεντόνια από τον Ιησού της Ναζαρέτ) και τον Darth Vader με συμβατικά σπαθιά, χωρίς φώτα, χωρίς τα ηχητικά εφέ, ή αντί για φωτόσπαθα να ήταν ένα stand-off με laser πιστόλια που ούτως ή άλλως υπάρχουν στο όλο σύμπαν. Χμμμμ… η εικόνα που μόλις δημιουργήσατε στο μυαλό σας δεν ανταποκρίνεται καθόλου σε αυτό που τόσες δεκαετίες έχουμε συνηθίσει, ε?

Το lightsaber δεν είναι απλώς ένα σπαθί που φτιάχτηκε από πινακίδα μαγαζιού στη Συγγρού τη δεκαετία του 80. Το lightsaber είναι το trademark μιας ολόκληρης φιλοσοφίας και μιας τέχνης που κάνει το χρήστη του ξεχωριστό! Σύμφωνα με τον Obi-Wan, το φωτόσπαθο δεν είναι ένα τυχαίο όπλο. Αυτός που το κραδαίνει είναι ένας επιδέξιος και χαρισματικός πολεμιστής, όχι ο πρώτος τυχών που θα μπορούσε κάλλιστα να χειριστεί ένα blaster. Κι άμα το καλοσκεφτείτε, το lightsaber είναι και επιθετικό και αμυντικό όπλο. Μπορεί να κόψει φέτες τον αντίπαλο ή να αποκρούσει ριπές laser σε συνδυασμό με τη χάρη και την ευκινησία του ιππότη Jedi ή του Sith lord. Θα μου πείτε υπάρχουν και οι δυνατότητες που τους προσφέρει η χρήση της Δύναμης (the Force), αλλά λίγο πολύ μπορούμε να δούμε ήρωες με τηλεκινητικές δυνάμεις παντού. Το lightsaber όμως είναι το αντικείμενο πλέον που, ακόμη κι αν δούμε κάτι ανάλογο κάπου αλλού, σε κάποιο άλλο franchise ίσως, θα το αναγνωρίσουμε αμέσως ή έστω θα μας φέρει το Star Wars στο μυαλό σε οποιαδήποτε περίπτωση.

Θυμάμαι όταν βγήκε το teaser trailer του Star Wars Episode VII: The Force Awakens, πάρα πολύς κόσμος είχε κράξει το lightsaber του Kylo Ren, το οποίο είχε δύο μικρές οριζόντιες λεπίδες, με τη λογική ότι δε θα ήταν εύχρηστο και θα κινδύνευε να κόψει το χέρι αυτού που το κραδαίνει, ή έστω ότι δεν ήταν αισθητικά ωραίο. Εγώ δεν κοιτάω τόσο αυτήν την άποψη. Αν φαίνεται cool στην οθόνη (εντάξει, δεν μπορούμε να κρίνουμε από ένα στιγμιότυπο σε ένα βίντεο -θα πρέπει να το δούμε πλήρως στην ταινία), τότε είναι cool γενικά για μένα και δε χρειάζεται να είναι πάντα η τυπική ευθεία λεπίδα. Στο ευρύτερο σύμπαν του Πολέμου των Άστρων, έχουν υπάρξει διάφορα variation του lightsaber. Όταν ήμασταν μικροί, πόσο γουστάραμε όταν είδαμε το διπλό lightsaber του Darth Maul. Όσοι έχουν γνώση του ευρύτερου σύμπαντος, θα ξέρουν κι άλλες εκδοχές να μας πουν.

Το θέμα είναι ότι γουστάρουμε το lightsaber γι αυτό που είναι και γι αυτό που μας το έχουν παρουσιάσει πως είναι. Δεν υπάρχει ούτε ένας fan, και είμαι εκατό τοις εκατό σίγουρος γι αυτό, που να έχει δει Star Wars και να μην έχει τη δική του ιδέα για το design ενός lightsaber με το δικό του γούστο και τη δική του αισθητική -και καλά κάνει! Το μόνο που έχουμε να κάνουμε εμείς από πλευράς μας είναι να παίζουμε τα video games και να βλέπουμε τις ταινίες για να νιώθουμε λίγο Jedi Sith!

Γρηγόρης Σαντοριναίος, καλλιτέχνης. «Ρίγη», «Το Ριζίτικο Των Ανωγείων»

Η πιο όμορφη ανάμνηση που έχω από το STAR WARS δεν έχει να κάνει με την ταινία καθαυτή και πάει πολύ πίσω στον χρόνο, το 1978, όταν μεταναστεύσαμε οικογενειακώς για τις Η.Π.Α. .Εκεί λοιπόν , έδειχνε στην τηλεόραση, σε έγχρωμη παρακαλώ πολύ, συνεχώς σε διαφήμιση, μια σειρά παιχνιδιών με θέμα την εν λόγω ταινία. Με κάτι καταπληκτικές κούκλες των ηρώων, καθώς και επιμέρους αξεσουάρ ( διαστημόπλοια, όπλα κλπ.).Πολλά από αυτά κατάφερα να τα αποκτήσω κιόλας! Όμορφα χρόνια!

Κώστας Φραγκιαδάκης, σκιτσογράφος. «Μπλεκ», «Το Τσόφλι», «Μύθος». http://www.mythoscomics.gr

Στις 25 Μαΐου του 1977, ήμουνα 8 χρονών… Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν θυμάμαι και πολλά από εκείνη την ηλικία, εκτός ίσως της συνεχόμενης πικρίας και αμηχανίας που ένιωθα ως παιδί, επειδή λόγω επαγγέλματος του συγχωρεμένου πατέρα μου (στρατιωτικός), άλλαζα συνεχώς σχολεία λόγω των μεταθέσεων, και έπρεπε να προσαρμόζομαι συνεχώς. Μερικά πράγματα όμως, χαράζονται βαθιά στην μνήμη σου, χωρίς να το επιλέγεις, και ενδεχομένως χωρίς και να αντιλαμβάνεσαι πολλές φορές το γιατί. Μου είναι αδύνατον να θυμηθώ ποια ημερομηνία ακριβώς, είδα την ταινία STAR WARS (την πρώτη), πάντως ήταν σίγουρα την χρονιά που βγήκε στους ελληνικούς κινηματογράφους, (τότε δεν υπήρχαν φυσικά άλλες επιλογές). Σίγουρα μπορώ να περιγράψω με άπειρα επίθετα, τα συναισθήματα που μου προκάλεσαν αναρίθμητες σκηνές της ταινίας αυτής, όσο και των υπολοίπων που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια. Αλλά δεν είναι καμία από αυτές που χαράχτηκαν τόσο βαθιά στην μνήμη μου. Αυτό που θα θυμάμαι για πάντα, είναι η αίσθηση που είχα (κι εγώ και ο αδερφός μου), όταν βγήκαμε από την αίθουσα του κινηματογράφου, εκείνη την συγκεκριμένη ημέρα. Η αίσθηση ότι κάτι είχε αλλάξει… Όχι κάτι για το παγκόσμιο σινεμά, (αυτό είναι βέβαιο, αλλά δεν μπορούσα τότε να κάνω τόσο πολύπλοκες σκέψεις), αλλά κάτι είχε αλλάξει στον πραγματικό κόσμο γύρω μας… Ξαφνικά, στο δικό μας μυαλό όλα πλέον ήταν δυνατά. Τα ταξίδια στο διάστημα και οι εξωγήινοι πολιτισμοί, δεν ήταν πλέον προϊόν φαντασίας ενός βιβλίου ή (ειδικότερα για μένα), ενός κόμικ, αλλά μια πιθανή πραγματικότητα που βρισκόταν μόλις ένα βήμα παρακάτω στο δρόμο. Μέσα στις 2 ώρες που περάσαμε μέσα στο σινεμά, λες και άλλαξε ο κόσμος στον οποίο ζούσαμε. Τα αυτοκίνητα γύρω μας, θα μπορούσαν πολύ άνετα να κινούνται αιωρούμενα ή να πετούν, οι πολυκατοικίες να είναι φουτουριστικά εξωγήινα κτίρια, και οι κακομούτσουνοι διαβάτες να ανήκουν ένας θεός ξέρει σε ποια εξωγήινη φυλή. Και ασφαλώς ο αδερφός μου ήταν ο Λουκ Σκαιγουώκερ κι εγώ ο Χαν Σόλο… Η μόνη μου στεναχώρια τότε, ήταν ότι ο Λουκ φαινόταν να ερωτεύεται την Πριγκίπισσα , ενώ ο Χαν Σόλο έμενε στον άσσο, παρέα με τον αξιολάτρευτο Τσιουμπάκα. Ευτυχώς για μένα, οι δύο επόμενες ταινίες της πρώτης τριλογίας, έβαλαν τα πράγματα στην θέση τους και πήρα μια γλυκιά εκδίκηση από τον αδερφό μου… Μay the Force be with you…

Νίκος Malk, καλλιτέχνης. «Φαβορίτης», «Ρίγη», «Freakshow»

H εμβληματική μορφή του Darth Vader εξαρχής επισκίασε (και εξακολουθεί να επισκιάζει) κάθε χαρακτήρα της σειράς (όχι franchise -είναι προσβολή μόνο και η...'χρήση' του όρου). ο Τζωρτζ Λούκας, αν ήθελε, δεν χρειαζόταν να κάνει ποτέ ξανά άλλη ταινία στη ζωή του: η πρώτη και φημισμένη τριλογία ήταν αρκετή (και περισσεύει -θα συμφωνήσω με μερικούς). Ο Νταρθ είναι ο πιο πολυσύνθετος, ο πιο "ευρηματικός" θα έλεγα και χαρακτηριστική περσόνα “κακού” στην ιστορία του σινεμά, “κακού” που όμως μάθαμε να... αγαπάμε (βγάζοντας έξω το πιο νοσηρό, ίσως, κομμάτι του εαυτού μας). Και σε αυτό ακριβώς κερδίζει...πόντους σε σχέση με άλλες εμβληματικές μορφές "κακών" στην Ιστορία του Κινηματογράφου (και όχι μόνο του SCI-FI genre)...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου