Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2015

Το Hawkeye του Fraction τελείωσε. 6 λόγοι που το έκαναν γαμάτο!









Μετά από πολύμηνη καθυστέρηση του τελευταίου τεύχους, οι τίτλοι τέλους επιτέλους έπεσαν για τη σειρά Hawkeye των Fraction και Aja, με τη κυκλοφορία του Hawkeye #22. Αν και είναι ωραίο που επιτέλους διαβάσαμε το φινάλε των περιπετειών των 2 Hawkeye, δεν γίνεται να μη νιώσεις και κάποια λύπη. Θα μας λείψει τρομερά το συγκεκριμένο «Hawkeye», και να για ποιους λόγους:


Matt Fraction





Θα ήταν τυφλός όποιος δεν έβλεπε ότι ο Fraction έδωσε στον Hawkeye σαν χαρακτήρα μια πρωτόγνωρη φρεσκάδα. Σε ένα comic συχνά χωρίς πολλούς διαλόγους, η αμεσότητα που έβγαζαν οι σελίδες του, σε έπιανε κυριολεκτικά απ’ το πέτο. Ο Fraction μπορεί με μεγάλη άνεση να γράφει χαλαρούς διαλόγους και φοβερά αστεία, άλλα ταυτόχρονα να εξερευνά τις συνήθειες και τις πτυχές του χαρακτήρα του Clint Barton.


Η ιστορία κάποιου που δεν είναι σούπερ ήρωας





Ένας απ’ τους λόγους που αποφάσισε η Marvel το 2012 να ξαναβγάλει μια σόλο σειρά αφιερωμένη στον Hawkeye ήταν για να κεφαλαιοποιήσει τη συμμετοχή του χαρακτήρα στη ταινία Avengers. Μια ταινία αφιερωμένη σε γεγονότα βιβλικών διαστάσεων, και επικεντρωμένη στους σούπερ ήρωες. Αλλά το Hawkeye ήταν το ακριβώς αντίθετο απ’ όλα αυτά, γεγονός που το έκανε φρέσκο και πολύ συναρπαστικό. Είχε δράση μέχρι τα μπούνια, αλλά όχι supervillains. Πολλούς μαφιόζους και πληρωμένους δολοφόνους, αλλά όχι υπερφυσικά όντα με μαγικές δυνάμεις. Δεν διακυβεύονταν το τέλος του κόσμου, ούτε τα έβαλε ο Hawkeye με μια παγκόσμια εγκληματική οργάνωση. Το μόνο που ήθελε ήταν να προστατέψει τους γείτονες του από τη Ρωσική Μαφία. Ακόμα κι αυτά που φόραγε τον καθιστούσαν μακριά από τον κόσμο των σούπερ ηρώων. Απλά, καθημερινά ρούχα. Καμία σχέση με στολές Avengers, και τα συναφή. Το ίδιο συμβαίνει και όταν εμφανίζονται άλλοι σούπερ ήρωες. Οι διάλογοι είναι καθημερινοί και περιστρέφονται γύρω από νορμάλ, ανθρώπινα πράγματα, όπως η παρακολούθησης μιας τηλεοπτικής σειράς, κι αυτό είναι που κάνει το «Hawkeye» ξεχωριστό.


Η Τέχνη





Θα μπορούσα να μιλάω με τις ώρες για το πόσο μου αρέσουν τα χρώματα, τα panels, και τα σχέδια στις σελίδες του «Hawkeye». Ο David Aja, σε συνεργασία με άλλους εξαιρετικούς καλλιτέχνες όπως τον Javier Pulido, την Annie Wu, και τον Francesco Francavilla, δημιούργησαν ένα ξεχωριστό στυλ τέχνης που σου έκοβε την ανάσα σε όλα μα όλα τα τεύχη της σειράς. Το μίνιμαλ στυλ του Aja, σε συνδυασμό με τον ιδιοφυή τρόπο που έβαζε τα panels στη σελίδα, έκαναν τη κάθε ιστορία ένα rollercoaster αφήγησης απ’ το οποίο δεν ήθελες να κατέβεις.


Lucky the Pizza Dog





Στο πρώτο τεύχος της σειράς, ο Clint σώζει τον Lucky, ένα σκυλί με μερική τύφλωση, το οποίο ανήκε στους Ρώσους Μαφιόζους που ταλαιπωρούσαν τους γείτονες του. Ο Lucky θα έρθει στο προσκήνιο στο Hawkeye #11, ένα comic που βλέπει τα πάντα απ’ την οπτική γωνία ενός σκύλου. Η ιστορία “Pizza Dog In: Pizza Is My Business” πραγματικά αποθεώνει τον μινιμαλιστικό τρόπο αφήγησης του Aja. Το όλο τεύχος έχει ελάχιστες λέξεις, καθώς ο Lucky καταλαβαίνει μόνο αποσπάσματα απ’ αυτά που λένε οι άνθρωποι γύρω του, με συνέπεια η αφήγηση να πραγματοποιείται σχεδόν αποκλειστικά από τη τέχνη. Ακολουθούμε τον Lucky, ο οποίος χωρίς τη βοήθεια από κάποιον απ’ τους 2 Hawkeye, ανακαλύπτει ένα πτώμα στη ταράτσα της πολυκατοικίας που μένουνε. Παίζοντας με τη τέχνη και τα χρώματα για να αποδώσει τη προοπτική ενός ζώου με αχρωματοψία, ενώ ταυτόχρονα αφηγείται μια ιστορία μυστηρίου που σε καθηλώνει, το Hawkeye #11 αποτελεί ένα απ’ τα πιο ξεχωριστά comic που έχει εκδώσει ποτέ η Marvel.


Kate Bishop, Hawkeye





Το Hawkeye σαν τίτλος είναι παραπλανητικός, αν νόμιζες ότι το comic αφορούσε μόνο τον Clint Barton. Αφορούσε και τη συμπαθέστατη και οξυδερκή Kate Bishop. Εντελώς αντίθετη σαν χαρακτήρας από τον Clint, τον συμπλήρωνε ή τον έβαζε στη θέση του όποτε αυτό χρειαζόταν, και ήταν στην ουσία η άλλη όψη του νομίσματος που λέγεται Hawkeye. Αν ο Clint Barton συμβόλιζε τον ήρωα που ανησυχούσε μήπως εκπέσει, και την ικανότητα του να μετατρέπει απλές καταστάσεις σε επικίνδυνα μπλεξίματα εκτός ελέγχου, η Kate ήταν το άλλο άκρο. Ήταν η Hawkeye με αυτοπεποίθηση, η ηρωίδα που πετύχαινε τον σκοπό της όταν χρειαζότανε. Αυτό φαίνονταν και οπτικά. Οι σκηνές μάχης της Kate ήταν καθαρές, ακριβείς, και απλές, ενώ ο Clint πάντα βρισκότανε μέσα σε χάος. Σε επίπεδο δράσης και χαρακτήρα ήταν τα 2 μισά ενός Hawkeye. Η Kate και ο Clint ήταν ένα απ’ τα καλύτερα δίδυμα σε comic των τελευταίων ετών.


Clint Barton, Hawkguy





Οι Fraction και Aja έβαλαν τον καλύτερο εαυτό τους στην απεικόνιση των ανθρώπινων στοιχείων ενός ήρωα σαν τον Hawkeye. Ο Clint Barton δεν ήταν πια «ο τύπος με το τόξο» τον οποίον κορόιδευαν όλοι εξαιτίας της ταινίας “Avengers”, αλλά χάρη στο comic αποκαλύφθηκε ο άντρας πίσω απ’ το τόξο, και μας έδειξαν πόσο ενδιαφέρων είναι. Και παρά την έμφαση που δόθηκε στην ανθρώπινη πλευρά του Hawkeye, το comic συχνά διαλαλούσε το δικαίωμα του Clint Barton να έχει μια θέση δίπλα στους σούπερ ήρωες των Avengers, και πως η επιρροή τους τον έκανε καλύτερο άνθρωπο. Ο Clint μπορεί να μην έχει υπερδυνάμεις, αλλά έχει τη πίστη, το αίσθημα δικαίου, κι αυτό τον καθιστά άξιο να είναι ένας Avenger. Αν μη τι άλλο, οι συχνές υπενθυμίσεις του πόσο εύθραυστος ήταν, βοήθησαν στο να τονίσουν τι ήρωας ήταν.


Η ομάδα των Fraction, Aja, και όσων εργάστηκαν σ αυτό το comic, μας χάρισαν έναν Clint Barton που ήταν αυτός ο σταρ για πρώτη φορά, δεν ήταν πια υποστηρικτικός χαρακτήρας. Ακόμα και σαν ήρωας ήταν εξαιρετικά απλός. Ήταν άνθρωπος. Και σε έναν κόσμο γεμάτο από υπερ-στρατιώτες, μεταλλαγμένους, και θεούς, το θέαμα αυτό ήταν απολαυστικότατο!

2 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή