Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

GeekTales WooHoo! #3: Φάκελος Arrowverse (Μέρος 1)






Στο πρώτο μου άρθρο για το Comics in Greece είχα αναφερθεί στο σύμπαν του Arrow ως την πιο ολοκληρωμένη προσπάθεια τηλεοπτικής μεταφοράς ενός κόσμου που βασίζεται στα comics. Το Arrowverse είναι ένας όρος ομπρέλα που καλύπτει τις σειρές του CW, οι οποίες μοιράζονται ένα ευρύτερο τηλεοπτικό σύμπαν. Αυτό, με άλλα λόγια, σημαίνει ότι επικοινωνούν η μία με την άλλη και, ακόμη περισσότερο, η μία μπορεί να επηρεάσει και την άλλη. Οι σειρές αυτές είναι το Arrow, το The Flash, το Legends of Tomorrow και το Supergirl. Οι σειρές αυτές συγκροτούν το ευρύτερο τηλεοπτικό σύμπαν της DC Comics. Ένα σύμπαν το οποίο συστηματικά πετυχαίνει σε όλα εκείνα τα σημεία στα οποία το DCEU (DC Extended Universe) αποτυγχάνει.
Οι σειρές αυτές υιοθέτησαν από την αρχή έναν σχετικά πιο ανάλαφρο και πολύχρωμο τόνο, χωρίς να περιορίζονται δημιουργικά από την—κατά τη γνώμη μου—υπερεκτιμημένη ματιά του Snyder στον κινηματογραφικό κόσμο. 




Θα μου ήταν αδύνατο να ξεκινήσω τον Φάκελο Arrowverse από οποιαδήποτε άλλη σειρά εκτός από το Arrow, την καρδιά του τηλεοπτικού αυτού σύμπαντος. Θυμάμαι ακόμη τα πρώτα διαφημιστικά για τη σειρά. Οι δημιουργοί υπόσχονταν μία φρέσκια οπτική στο είδος αυτό με έναν ήρωα που επέτρεπε καλλιτεχνικές επεμβάσεις καθώς δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό. Ήδη από την αρχή μπορούσαμε να καταλάβουμε ότι πρόκειται για μία σειρά η οποία επηρεάστηκε βαθιά από την πιο σκοτεινή εικόνα του Batman στη Nolan εποχή, χωρίς όμως να προσφέρει έναν λιγάκι κουρασμένο από τις πολλές εκδοχές ήρωα. Ο Green Arrow, ή Oliver Queen, ήταν έτοιμος να ξανασυστηθεί στο κοινό. Ο Steven Amell ήταν έτοιμος να γίνει ο Green Arrow και αποδείξει ότι οι υπερήρωες μπορούν να κατακτήσουν και τη μικρή οθόνη. 




Οι ιστορίες του Arrow μέχρι και σήμερα βασίζονται έντονα στη μεγάλη ιστορία του χαρακτήρα μένοντας πιστές στον προσγειωμένο τόνο που έχουν τα comics. Το Arrow, σε αντίθεση με άλλους ήρωες της DC, πάντοτε αποτελούσε έναν εξαιρετικά γήινο χαρακτήρα. Δεν τον ενδιέφεραν οι κοσμικές μάχες, οι θεοί και οι δαίμονες ή το multiverse. Οι μεγάλοι εχθροί του Arrow ήταν η ηθική κατάπτωση και το κακό που προξενεί ο ένας άνθρωπος στον άλλο. Τα θέματά του ρυμουλκούν τις σημάνσεις τους από τον κόσμο των ναρκωτικών, της βίας, των παράνομων οργανώσεων. Συχνά, μάλιστα, ο Green Arrow συγκρίνεται με τον Batman ακριβώς εξαιτίας του τόνου και των θεμάτων που πολλές φορές ομοιάζουν. Θα έλεγα, ωστόσο, ότι αυτή είναι μία άδικη και άνιση σύγκριση. Οι μετέπειτα εκδοχές και ιστορίες του Batman, καθότι μέλος-κλειδί του σύμπαντος της DC, άρχισαν να αλλάζουν ύφος. Αντίθετα, ο Arrow από την αρχή έως τώρα καταφέρνει να κρατά ζωντανή και να ανατροφοδοτεί διαρκώς την επαφή με τις πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης υπερτονίζοντας, παράλληλα, σημαντικά κοινωνικά ζητήματα (όπως αναφέραμε προηγουμένως αυτό των ναρκωτικών κ.ά.). Εξάλλου, ένας χαρακτήρας που στηρίζεται στον Ρομπέν των Δασών δεν θα μπορούσε να έχει διαφορετική οντολογική έκφραση. 




Το Arrow, όμως, είχε να δώσει μία δύσκολη μάχη. Οι ταινίες που βασίζονταν σε υπερήρωες μόλις και είχαν αρχίσει να αποδεικνύουν τη δύναμη, αλλά και τη δυναμική τους. Τηλεοπτικά τα πράγματα φάνταζαν ακόμη πιο δύσκολα, ιδίως εάν αναλογιστεί κανείς και τους οικονομικούς περιορισμούς που επιβάλλει μία σειρά που αποτελείται από 22-23 επεισόδια ανά κύκλο. Εντούτοις, το Arrow κέρδισε το στοίχημα και στην πορεία του αυτή κέρδισε τους τηλεθεατές παγκοσμίως με γρήγορες ιστορίες, μυστήριο, εξαιρετικές πολεμικές χορογραφίες και μία σειρά από αγαπημένους ήρωες της μυθολογίας του Arrow (όπως η Black Canary, ο Ra’s al Ghul κ.ά.). Μέσα στη διάρκεια των πέντε κύκλων (μέχρι αυτή τη στιγμή) το Arrow όχι μόνο έμεινε πιστό στον κόσμο που δημιούργησε, αλλά κατάφερε να χτίσει ένα ευρύτερο σύμπαν που δεν θα υπήρχε χωρίς αυτό.

Το CW και οι σειρές της DC επένδυσαν σε ένα εξαιρετικό cast ηθοποιών με πραγματική χημεία (γκούχου… γκούχου… Batman v Superman) και κάθε crossover μεταξύ αυτών των σειρών είναι εξαιρετικά απολαυστικό με αποκορύφωμα το φετινό mega crossover που έφερε στη μικρή οθόνη μία από τις κλασικές ιστορίες της DC από τη δεκαετία του 1980, το Invasion!  Κλείνοντας, θέλω να τονίσω για μία ακόμη φορά το πόσο σημαντική είναι η προσφορά του Arrow στην τηλεοπτική έκφραση της geek culture καθώς μας έδειξε—καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη σειρά βασισμένη σε comics στο παρελθόν—ότι η τηλεόραση μπορεί να προσφέρει διασκεδαστικές ιστορίες, με εξαιρετικά αποθέματα δράσης, campness, και πάντα πιστές στο πρωτογενές υλικό, τα comics! 


Στρέμπλης Γιώργος 


Ο Γιώργος Στρέμπλης έχει σπουδάσει Φιλοσοφία και είναι φανατικός αναγνώστης
comics από τα μικράτα του! Λατρεύει ο,τι έχει να κάνει με την geek culture και μέχρι αυτή τη μέρα πιστεύει ότι τα Digimon είναι καλύτερα από τα Pokémon! Μπορείτε να βρείτε τις σκέψεις του επάνω στα comics και τη φιλοσοφία στο The ComicBook Imperative.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου