Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

GeekTales Woohoo! #4: Η Κληρονομιά της Buffy



“I am the thing the monsters have nightmares about.” –Buffy Summers





Το μακρινό (μόνο σε αριθμούς) 1997 έφερε στη μικρή οθόνη μία από τις σημαντικότερες παραγωγές στον χώρο του τρόμου και της φαντασίας, τη σειρά Buffy the Vampire Slayer, η οποία για επτά χρόνια κατάφερε να συναρπάσει κοινό, κριτικούς και καθηγητές πανεπιστημίων σε ολόκληρο τον κόσμο χάρη στο μοναδικό της χαρμάνι. Η σειρά του Joss Whedon θεωρείται ακόμη και σήμερα από πολλούς ό,τι πιο κοντινό μπορούμε να έχουμε σε λογοτεχνία στην τηλεόραση. Η σειρά Buffy the Vampire Slayer δεν φοβήθηκε την αλλαγή κατά τη διάρκεια προβολής της, αναδείχθηκε σε ένα φεμινιστικό μανιφέστο (το οποίο είναι εξαιρετικά σύγχρονο ακόμα και τώρα), υπήρξε σύμβολο της αποδοχής της διαφορετικότητας και της σοβαρής LGBT+ απεικόνισης στη μικρή οθόνη (ένα αίτημα επίκαιρο και σήμερα), και γενικά διαμόρφωσε τον τρόπο που γίνονται οι τηλεοπτικές παραγωγές φαντασίας. Ίσως, σήμερα, η σειρά να μοιάζει παλιά. Οι σημερινές παραγωγές είναι μεγαλύτερες, με καλύτερα οπτικά εφέ κ.ο.κ. Η Buffy, ωστόσο, παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ καθώς τα θέματα με τα οποία καταπιάστηκε είναι διαχρονικά, σεναριακά αποτέλεσε πρότυπο και οι ηθοποιοί κατάφεραν να γίνουν σύμβολα της πορείας προς την ενηλικίωση, των προβλημάτων που συνεπάγεται η είσοδος στον κόσμο των ενηλίκων, οι διαπροσωπικές σχέσεις και οι μεταβολές τους και, φυσικά, τι σημαίνει το να σε κυνηγούν αιμοδιψή βαμπίρ και δαίμονες (οκ, εντάξει, ίσως αυτό το τελευταίο να μην είναι μία κοινή εμπειρία για όλους τους ανθρώπους). 

Για τους ανθρώπους που δεν έχουν δει τη σειρά (μια σειρά που σας συνιστώ ανεπιφύλακτα), η υπόθεση είναι σχετικά απλή: σε κάθε γενιά υπάρχει μία κοπέλα η οποία καλείται να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις της στη μάχη ενάντια στις δυνάμεις του κακού. Κάθε Slayer έχει πάντοτε δίπλα της έναν μέντορα του οποίου το καθήκον είναι να την εκπαιδεύσει και να σταθεί δίπλα της μέχρις ότου καταφέρει να εκπληρώσει την αποστολή της. Η Buffy Summers είναι η Slayer και πρέπει να αντιμετωπίσει πολλά διαφορετικά πλάσματα της νύχτας, να νικήσει θεούς και δαίμονες και να σώσει (πολλές φορές) τον κόσμο. Στο ταξίδι της, όμως, αυτό δεν είναι μόνη της. Μαζί της βρίσκονται ο Giles, ο μέντοράς της, η Willow και ο Xander, οι καλύτεροί της φίλοι, αλλά και άλλοι πολλοί χαρακτήρες που συμπληρώνουν το Scooby gang




Ένας από τους λόγους για τους οποίους η Buffy βρίσκεται πάντοτε στην πρώτη πεντάδα (αν όχι στην πρώτη θέση) των σειρών φαντασίας είναι ο τρόπος με τον οποίο προσέγγισε όχι μόνο την κεντρική ηρωίδα, αλλά τις γυναίκες γενικά. Η Buffy είναι ένας ύμνος στη γυναικεία ανεξαρτησία, δύναμη και ικανότητα να επιβιώνει κάτω από όλες τις συνθήκες (είτε αυτές οι συνθήκες είναι ένας δαίμονας είτε ένας μισογύνης). Η Buffy δεν μπήκε ποτέ στον ρόλο του θύματος, της πριγκίπισσας που έχει ανάγκη τον πρίγκιπα για να τη σώσει. Η Buffy ήταν πάντοτε η αρχηγός με όλα όσα αυτό συνεπάγεται. Ένα ακόμη εξαιρετικά σημαντικό στοιχείο που αναδεικνύει τον φεμινιστικό χαρακτήρα της σειράς είναι ο τρόπος με τον οποίο προσέγγισε τις διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ γυναικών. Έχοντας συνηθίσει την τετριμμένη πατριαρχική προοπτική των γυναικών που βρίσκονται πάντοτε σε κόντρα και δεν είναι σε θέση να δουλέψουν μαζί ή να συνεργαστούν, η Buffy αναδεικνύεται πρωταθλήτρια και σε αυτό το επίπεδο. Οι γυναίκες τις σειράς (ακόμη και όταν βρίσκονται σε διαφορετικά στρατόπεδα) δεν παρουσιάζονται ποτέ με στερεοτυπικό τρόπο. Η Buffy καλείται να αντιμετωπίσει όλα εκείνα τα οποία αντιμετωπίζουν οι γυναίκες παγκοσμίως από τη μία άκρη του πλανήτη στην άλλη: αμφισβήτηση των ηγετικών τους ικανοτήτων, την απαίτηση να συντηρούν την εικόνα τους, την αντικειμενοποίησή τους και άλλα πολλά. Και η απάντηση που έδωσε με επιτυχία η σειρά ήταν να αποδεικνύει ξανά και ξανά ότι η δύναμη των γυναικών—γενικά—πρέπει να είναι πάντοτε κάτι παραπάνω από υπολογίσιμη. Ένα, τελευταίο, στοιχείο του πνεύματος της σειράς είναι ότι αποδέσμευσε και την ανδρική απεικόνιση από τα στερεοτυπικά πατριαρχικά πρότυπα προσφέροντας, παράλληλα, ένα ευρύ φάσμα διαφορετικών ανδρικών χαρακτήρων (κάτι που, επίσης, δεν είναι απαραίτητα κάτι το συνηθισμένο). Η Sarah Michele Gellar, η Alyson Hannigan, η Eliza Dushku και οι υπόλοιπες γυναίκες της σειράς (μπροστά και πίσω από τις κάμερες) έκαναν μοναδική δουλειά!




Ένα ακόμη εξαιρετικά σημαντικό στοιχείο που υπερτονίζει τη σημασία της Buffy είναι η LGBT+ απεικόνιση στη μικρή οθόνη. Ας έχουμε κατά νου (όσα βήματα μπροστά κι αν έχουν γίνει) έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μέχρι τα ανθρώπινα δικαιώματα να θεωρούνται δεδομένα για όλους τους ανθρώπους γύρω μας. Η Buffy, ωστόσο, κατάφερε να αναδείξει την κανονικότητα των θεμάτων αυτών μέσα από τον τρόπο που προσέγγισε την πορεία της αποδοχής της σεξουαλικής ταυτότητας της Willow. Η Willow, κατά τη διάρκεια της σειράς, μεταμορφώνεται από το κλειστό και ντροπαλό κορίτσι σε μία περήφανη (και πανίσχυρη) γυναίκα, η οποία δεν φοβάται να ζει και να αγαπά ανοιχτά. Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκε η Alyson Hannigan τον χαρακτήρα της Willow είναι υποδειγματικός και συμπληρώνει με υπέροχο τρόπο το σενάριο και τη σκηνοθεσία. Η σχέση της Willow και της Tara είναι ζωτικής σημασίας για την εξέλιξη της ιστορίας και η τολμηρή, για την εποχή, ανοιχτή απεικόνιση της σχέσης καθόρισε τη σειρά και τη σημασία που έχει για την LGBT+ κοινότητα. H σχέση της Willow με την Tara, στην πορεία της σειράς, γίνεται μία συναισθηματική σταθερά και καταλύτης για μία σειρά εξαιρετικών επεισοδίων.  




Ο Joss Whedon κατάφερε να ξεπεράσει τα όρια του κινηματογραφικού είδους του τρόμου με το χιούμορ, τα camp στοιχεία, την αναφορά στην pop κουλτούρα, την αντιστροφή των στερεοτύπων (η ξανθιά κοπέλα όχι μόνο δεν πεθαίνει στο πρώτο δεκάλεπτο, αλλά σώζει διαρκώς τον κόσμο) και με την προσθήκη ενός σπάνιου συναισθηματικού βάθους. Η Buffy δεν είναι άλλη μία σειρά τρόμου και φαντασίας, αλλά είναι μία αλληγορία για τον τρομακτικό κόσμο της εφηβείας, των διαπροσωπικών σχέσεων και της πορείας προς την ωριμότητα. Στην περίπτωση του κόσμου της Buffy τα τέρατα είναι πραγματικά και έχουν κάθε διάθεση να σκοτώσουν και να κατακτήσουν ή να καταστρέψουν τον κόσμο. Για επτά χρόνια η Buffy όχι μόνο κατάφερε να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον και να γίνει ένα παγκόσμιο cult φαινόμενο, αλλά όρισε την πορεία του WB και έδειξε σε μία ολόκληρη γενιά κοριτσιών και αγοριών τη σημασία της πίστης στον εαυτό τους, της ανάγκης να βρίσκονται απέναντι σε κάθε αδικία και να μην αμφισβητούν τη δύναμή τους. Η τόσο καλή τηλεόραση είναι σπάνια, αλλά σειρές όπως η Buffy the Vampire Slayer αξίζουν την αναμονή.


Στρέμπλης Γιώργος 


Ο Γιώργος Στρέμπλης έχει σπουδάσει Φιλοσοφία και είναι φανατικός αναγνώστης
comics από τα μικράτα του! Λατρεύει ο,τι έχει να κάνει με την geek culture και μέχρι αυτή τη μέρα πιστεύει ότι τα Digimon είναι καλύτερα από τα Pokémon! Μπορείτε να βρείτε τις σκέψεις του επάνω στα comics και τη φιλοσοφία στο The ComicBook Imperative.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου